Apu Trilogy

सुप्रसिद्ध चित्रपट दिग्दर्शक सत्यजित राय यांनी दिग्दर्शित केलेल्या तीन चित्रपटांना(पथेर पांचाली, अपराजितो आणि अपूर संसार) एकत्रित पणे Apu Trilogy(अपुत्रयी) असे संबोधले जाते. हे तिन्ही चित्रपट भारतीय चित्रपट इतिहासात मैलाचा दगड होऊन बसले आहेत. गेल्या आठवड्यात हे चित्रपट पाहायला मिळाले. त्याबद्दल आज लिहायचे आहे.

ह्या पूर्वी मी सत्यजित राय यांचे चित्रपट एक-दोन अपवाद सोडल्यास तसे पाहिले नव्हते. एक तर त्यांनी मुख्यतः बंगाली भाषेत चित्रपट केले. खूप पूर्वी दूरदर्शन वर त्यांचा शतरंज के खिलाडी हा हिंदी चित्रपट पहिला होता.

हे तिन्ही बंगाली चित्रपट विभूतिभूषण बंडोपाध्याय यांच्या प्रसिद्ध बंगाली दोन कादंबऱ्यावरून सत्यजित राय यांनी तयार केले. पथेर पांचाली हा तर त्यांचा पहिलाच चित्रपट. १९५५ मध्ये प्रदर्शित झाला. फ्रांस मधील कान (Cannes)चित्रपट महोत्सवात त्याला पुरस्कार मिळाला. ह्या चित्रपटाला The Best Human Document असे संबोधले गेले. ते अतिशय खरे आहे. नववास्तववाद या पठडीतील हा चित्रपट स्वातंत्र्यपूर्व काळातील बंगाली खेड्यातील जीवनाचे रम्य चित्रण , एखादा माहितीपट करावा या पद्धतीने केले आहे. खेड्यातील भिक्षुकीवर जगण्याऱ्या एका कुटुंबाची हि कहाणी आहे. वडिलोपार्जित मोडके तोडके घर आहे, पण कर्जामुळे शेतजमीन गमावून बसल्यामुळे घराची परिस्थिती तशी वाईट आहे. नवरा बायको मुलगी आणि अपु नावाचा मुलगा, आणि त्याची अतिशय म्हातारी आजी असे हे कुटुंब. तिन्ही चित्रपट ह्या अपुच्या भावविश्वाभोवती फिरतात त्यामुळे अपुत्रयी असे नामकरण. स्वातंत्र्यपूर्व काळातील सामान्य भारतीय जनता कोणत्या प्रश्नांचा सामना करत होती, जगण्याचे निरनिराळे पेच कसे सोडवत होती, कौटुंबिक आणि सामाजिक अनुबंध कसे होते, याचे चित्रण या अपुत्रयी मधून घडते.

Image Courtesy: Internet

पथेर पांचाली मध्ये आजी आणि त्याची मोठी बहिण यांचे निधन होते, आणि कुटुंब बनारसला घर सोडून निघून येते. अपराजितो मध्ये कुटुंबप्रमुख हरी मरण पावतो, अपु शाळेत जाऊ लागतो, तसेच पुढे कोलकाता येथे जाऊन पुढील शिक्षण देखील घ्यायला सुरुवात करतो, आणि इकडे त्याची आई आपल्या गावी एकटी झुरून मरण पावते. तिसऱ्या चित्रपटात अपूचा विवाह होतो, त्यांच्या पत्नीचा अपर्णाचा पहिल्याच बाळंतपणात अकाली मृत्यू होतो, आणि अपु आणि त्यांचा मुलगा हे पुढे जीवनाची मार्गक्रमणा सुरु ठेवतात. असा हा काळाचा एक मोठा पट, जो कादंबरीत सलग अनुभवता येतो, तसाच तो येथे देखील अनुभवता येतो. पांचाली म्हणजे बंगाली गाण्याचा एक प्रकार, जसे बाउल हा गायनप्रकार आहे तसा. अपूर संसार ह्या चित्रपटात एक आज सहज मान्य न होण्यासारखी गोष्ट अशी आहे कि अपु मित्राबरोबर त्याच्या गावी बहिणीच्या लग्नसमारंभात जातो, पण नवरदेव हा मानसिक रुग्ण आहे शेवटच्या क्षणी समजल्याने, आणि हा विवाह झाला नाही तर प्रश्न निर्माण होतील याकरिता, अपुला नवरदेव म्हणून उभे करतात आणि अचानकपणे तो विवाहबंधनात अडकतो. शंभर एक वर्षांपूर्वी भारतीय समाजात आहे होत असावे , पण हि घटना आज चित्रपटात पाहताना का कोणास ठाऊक पटत नाही.

सत्यजित राय यांनी पथेर पांचाली १९५०च्या आसपास तयार करायला सुरुवात होईपर्यंत भारतात चित्रपट हे माध्यम सुरु होऊन ४० वर्षे होत आलेली होती. नुकतेच स्वातंत्र्य मिळाले होते. दोन महायुद्धे होऊन गेलेली आहेत. जगात चित्रपट मध्यम हे कलाविष्काराचे माध्यम म्हणून अनेकजण वापरू लागले होते. सत्यजित राय यांची जडण घडण देखील याच काळात आणि पार्श्वभूमीवर होत गेली. त्यांच्यावर अनेकांचे संस्कार होत गेले, पाश्चिमात्य देशात चित्रपट हे अविष्काराचे माध्यम म्हणून वापरले गेलेले त्यांनी अनुभवलेले होते. भारतात चित्रपट माध्यमाची मुहूर्तमेढ महाराष्ट्रात, मुंबईत झाली (दादासाहेब फाळके ह्यांच्या रूपाने) आणि भारतात चित्रपट हे कलाविष्काराचे मध्यम हे पश्चिम बंगालात सुरु झाले, आणि ते सत्यजित राय यांचा रूपाने. ह्या त्यांच्या कलाकृतींमुळे भारतीय चित्रपटांना वेगळी ओळख आणि उंची प्रदान करून दिली.

Image Courtesy: Internet

सत्यजित राय ह्यांनी त्यांच्या मेरी सेटन लिखित चरित्रात म्हटले आहे कि My films speak for what I stand for. They are all concerned with the new versus old. नवे आणि जुने म्हणजे आधुनिकता/नवता/प्रगती, आणि जुने म्हणजे परंपरा यांचे द्वंद. त्याची प्रचीती ह्या तिन्ही चित्रपटातून येते. चित्रपटात काळ जसा जसा बदलत जातो , तसे तपशील बदलत जातात. पहिल्या चित्रपटात बायोस्कोपवाला गावागावातून फिरताना दाखवला आहे, रस्ते असे नाहीतच, नुसत्या पायवाटा, गावातून नुकतीच सुरु झालेली रेल्वे , ती एक दोनदा दिसते. गावातील संथ जीवन , कादंबरीतील निवेदनाप्रमाणे दाखवलेले आहे. दुसऱ्या चित्रपटात कुटुंबप्रमुखाची अर्थार्जन करण्याचे क्षेत्र बदललेले आहे. बनारस येथे तो धार्मिक कार्य करण्याचे काम करतो आहे, आजारी पडल्यावर डॉक्टर दिसतो,. तिसरा चित्रपट तर कोलकात्यासारख्या शहरातच घडतो. अपुचे घर हेच रेल्वे स्टेशनजवळ असते त्यामुळे रेल्वे रूळांचा खडखडाट, रेल्वेच्या शिटीचा आसमंत चिरून जाणारा आवाज, हॉटेल, ट्राम, घरातील विजेवरील दिवे इत्यादी सर्व बदल चित्रपट अगदी तपशिलाने टिपतो आणि दाखवतो.

सत्यजित राय यांची परवा दोन मे पासून जन्मशताब्दी सुरु झाली. सत्यजित राय आणि त्यांचे हे तीन चित्रपट यांच्याबद्दल लिहावे तेवढे कमीच आहे. त्यांच्या जन्मशताब्दी वर्षात त्यांनी बनवलेले इतरही अनेक चित्रपट वेळ काढून पाहायाचे आहेत आणि त्याबद्दल लिहायचे देखील आहे. एक दोन वर्षांपूर्वी त्यांच्या संगीतक्षेत्रातील कामगिरीवर एक माहितीपट पहिला होता, त्याबद्दल मी लिहिले होते, ते जरूर वाचा.

सिनेमामय आठवडा, भाग#२

हा ब्लॉग माझ्या सिनेमामय आठवडा मालिकेतील दुसरा भाग. Film Appreciation(रसास्वाद सिनेमाचा) शिबिराच्या अनुभवावर आधारित ही मालिका आहे. पहिला भाग, जो उद्घाटनाचा होता. आजचा शिबिराचा दुसरा दिवस. आजपासून पुढील सहा दिवस NFAI चे कोथरूड मधील नवीन कॅम्पस आहे तेथे असणार होते. मी पूर्वी कधी येथे आलो नव्हतो. हे ठिकाण वेताळ टेकडीच्या मागे आहे. लवकर सापडलेच नाही. गुगलने घोटाळा केला. मस्त झाडी, आणि निवांत जागेत आहे. जवळच दूरदर्शनचे केंद्र देखील आहे. FTII म्हणजे पूर्वीची प्रभात स्टुडिओची ही जागा. मला तरी हे ठिकाण प्रथमदर्शनीच आवडले. आमचे सगळे कार्यक्रम दुसऱ्या मजल्यावरील प्रेक्षागृहात होणार होते. पहिल्या मजल्यावर NFAI विविध विभाग आहेत.

पहिल्या सत्रात श्यामला वनारसे यांचे ‘आस्वाद आणि प्रतिसाद’ या विषयावर बोलल्या. त्यांनी चित्रपट हे कला अभिव्यक्तीचे माध्यम इतर माध्यमांपेक्षा कसे वेगळे आहे हे विषद केले. चित्रपट आवडला म्हणजे काय, तो समजून कसा घ्यावा, ह्याची जाण म्हणजे रसास्वाद हे सांगितले. त्यांनी तीन लघुपट दखवले. पहिला होता Happy Anniversary. हा लघुपट एका जोडप्याच्या लग्नाच्या वाढदिवशी, दोघांच्या आयुष्यात, वेगवेगळ्या ठिकाणी, काय होते हे दाखवतो. दुसरा होता Glass. हा लघुपट म्हणजे काच कारखान्यात काम करणाऱ्या कामगाराच्या कामावर आहे. तिसरा होता तो जगातील पहिला संगणकावर तयार कार्यात आलेला animation लघुपट, Hunger. हे तीनही लघुपट अतिशय वेगळे अनुभव देणारे, काही तरी सांगणारे, आणि दृक्‌श्राव्य माध्यमाच्या विविध शक्यता तपासणारे असे होते.

दुसऱ्या सत्रात सुधीर नांदगावकर हिंदी चित्रपटांचा १९१३ ते २०१३ या शंभर वर्षांच्या वाटचालीवर बोलले. हा इतिहास बऱ्यापैकी सर्वाना माहिती असतो. मध्यंतरी हरिश्चंद्राची फॅक्टरी नावाचा पहिल्या भारतीय चित्रपटाची कहाणी सांगणारा चित्रपट येवून गेला होता. पण त्यांच्याही आधी हरिश्चंद्र भाटवडेकर(उर्फ सावे दादा) यांनी पहिले चित्रीकरण(जो चित्रपट असा नव्हता) केले होते. मूकपट, श्वेतधवल, रंगीत, बोलपट, आणि आज तयार होणारा डिजीटल चित्रपट असा प्रवास त्यांनी उलगडला. १९५०चे दशक हे कसे चित्रपटांच्या दृष्टीने सुवर्णयुग होते हे सांगितले. त्या वेळी जगात चित्रपटाने कलेकडे प्रवास सुरु केला होता, तर भारतात संगीतामुळे झालेले युग असा तो काळ होता.

दुपारच्या भोजनानंतरचे तिसरे सत्र खुले सत्र होते ज्यात कालच्या आणि आजच्या दाखवण्यात आलेल्या चित्रपट आणि लघुपटाबद्दल खुली चर्चा होती. बरेच जण अर्थात इराणी दिग्दर्शक मजीद माजिदी यांच्या चित्रपटांबद्दल बोलले.

चौथे सत्र सुषमा दातार यांचे होते, आणि विषय होता चित्रपटातील प्रकार(किंवा त्यांनी वापरलेला शब्द विधा, जो इंग्रजी genre या शब्दाला वापरला होता). त्यांनी आधीच व्याख्यानाचा सारांश म्हणून एक-दोन छापील कागद दिले होते. विशिष्ट प्रेक्षकांसाठी विशिष्ट चित्रपट यातून चित्रपटांची genre तयार होत गेली. वर्गीकरण करताना विविध निकष, जसे, वास्तवदर्शन, लांबी, तंत्रज्ञान, निर्मितीचा हेतू इत्यादी लक्षात घेण्यात येऊ लागले. त्यांनी विविध उदाहरणे दिली. Waking Life ही Richard Linklater याची फिल्म docu-fiction अशी होती. एखादा चित्रपट वास्तवदर्शी आहे अशे जेव्हा म्हणतात, तेव्हा ते तसेच १००% असते का, याची पण त्यांनी तात्विक चर्चा केली. संगीतिका(musical) हा प्रकार म्हणजे काय हे देखील त्यांनी सांगितले. काही दिवसांपूर्वी मी Chicago हा चित्रपट(musical) उडत उडत थोडा पहिला, त्यावेळी काय चालले हे समजलेच नाही, आणि नाद सोडून दिला होता. खूप पूर्वी Sound of Music हा प्रसिद्ध चित्रपट पहिला होता त्याची आठवण झाली. आजचा प्रसिद्ध दिग्दर्शक उमेश कुलकर्णी याची डिप्लोमा फिल्म Three of Us ही दाखवण्यात आली. Film Noir अथवा falling art ह्या प्रकारात काय चालले आहे, हे ही त्यांनी उलगडून दाखवले. शेवटी त्या असेही म्हण्याला की, ‘सजग प्रेक्षक व्हायचे असेल तर विविध प्रकारचे सिनेमे पाहायला हवेत, तरीही वैयक्तिक आवडनिवड हवीच’

त्यानंतर हवाहवासा वाटणारा चहाचा ब्रेक झाला आणि त्या नंतरच्या सर्वात शेवटल्या सत्रात लागोपाठ दोन सिनेमे दाखवण्यात आले-पाथेर पांचाली ही बंगाली आणि Bicycle Thieves, जी इटालियन आहे. कुठल्याही film appreciation course किंवा फिल्म सोसायटी मध्ये हे दोन सिनेमे सर्वात आधी दाखवणे हे जवळ जवळ अलिखितच झाले आहे. सत्यजित राय यांच्यावर Bicycle Thieves चा फार मोठा प्रभाव आहे. दोन्ही सिनेमे वास्तववादी सिनेमाची उत्कृष्ट उदाहरणे आहे. या दोन्ही चित्रपटांबद्दल मी विशेष काही लिहावे असे काही नाही. दोन्ही अतिशय प्रसिद्ध, आणि बरेच चर्चिले गेलेले चित्रपट आहेत. दोन्ही चित्रपट हे दुसऱ्या महायुद्धाच्या आसपासचे, वेगवेगळया वातावरणातील. पाथेर पांचाली नंतर, सत्यजित राय यांनी आणखीन दोन चित्रपट अपु या प्रमुख व्यक्तिरेखेवर काढले. त्या तिन्ही चित्रपटांना मिळून नंतर Apu Trilogy अशी संज्ञा प्राप्त झाली.

आज मी ब्लॉग लिहितो आहे, त्या दिवशीची चित्रपटसृष्टीशी निगडीत अशी अतिशय वाईट बातमी पाहतच लिहितो आहे, ती म्हणजे मुंबई मधील(चेंबूर) जुना R K Studio हा आगीत जाळून खाक झाला. आता ह्या आगीत किती अनमोल ठेवा, जो जपून ठेवावा असा असणार, तो कायमचा नष्ट झाला असणार. काय करणार, दुर्दैव आपले, आणि काय!